Mam ciągle niedosyt po ostatnim wpisie o liderach. Nie poruszyłem wszystkich rzeczy, które są ważne. Postanowiłem uzupełniać tę tematykę w kolejnych wpisach. Dziś na bieżąco uzupełnienie o doświadczenia z rynku amerykańskiego.

1. Kończę właśnie książkę Donalda Trumpa. Generalnie amerykański podręcznik w stylu “Jak nauczyć się latać promem kosmicznym w weekend”. Z drugiej strony jeżeli mam dać komuś przykład osoby z ciągiem na bramkę to jest to ten gość. W trakcie lektury naszła mnie jeszcze jedna myśl, dotycząca niezbędnej cechy każdego lidera: BEZCZELNOŚĆ. Ja wiem, że to słowo ma bardzo pejoratywny wydźwięk i że trudno powiedzieć sobie” “chcę być bezczelny”. Chodzi mi o pewną szczególna mieszankę pewności siebie, egocentryzmu i pasji. Człowiek, który jest zahukany, wpatrujący się wiecznie w innych jest zaprzeczeniem lidera. Sukces najczęściej odnoszony jest wbrew zdrowemu rozsądkowi.
   Najlepiej ilustruje to cytat (cholera czy cytat może ilustrować?)  Einsteina:
   “Wiadomo, że taki a taki pomysł jest nie do zrealizowania. Ale żyje sobie jakiś nieuk, który o tym nie wie. I on właśnie dokonuje tego wynalazku”

   Jeszcze jeden cytat, tym razem z książki Trumpa:
   “How do you handle the person who consistently makes the same mistakes over and over?
   I don’t. They’re working for someone else now.”
   Ujął mnie tym i zainspirował :-).

2. Rozmawiałem w tym roku z kilkoma doświadczonymi inwestorami z San Francisco. Jeden z nich podrzucił mi ciekawy sposób sprawdzania ludzi, którzy przychodzą do niego szukając “pierwszych pieniędzy” na swoje pomysły. Jego działanie polega na wielokrotnym, wielogodzinnym spotykaniu się z pomysłodawcą, zadawaniu mu w kółko tych samych pytań. W ten sposób – mówił – zawsze znajdziesz fałsz lub miejsca gdzie ich plna nie trzyma się kupy. W sumie przypomina to wielogodzinne przesłuchania ale podobno skuteczne.
3. Pokłosiem tego samego wyjazdu jest inna metoda. “Sprawdzaj jego wyniki i historię jako ucznia od podstawowej szkoły”. Jeżeli ktoś nie był wyróżniającym się uczniem, kapitanem drużyny futbolowej, przewodniczącym samorządu czy innym skarbnikiem klasowym to znaczy, ze dorosłym życiu nic z niego nie będzie…
   Ciekawe, prawda? To chyba bierze się ze znacznie większego zaufania do systemu oświatowego, najoględniej rzecz ujmując :-)

Tym wpisem chwilowo kończę rozważania na temat liderów, w kolejnym chciałbym zając się dyskusją o wyższości taktyki nad strategią.